از تنهایی شروع کردم به بیکسی رسیدم  بیکسی رو تموم کردم به افسردگی رسیدم.

آره مرد تنهایی نمیدونم شاید باهاش آشنایی. وقتی تو خیابون تنها راه میری از بیکسی میخوای بگاه بری.

تو خودتی نمیدونی کی هستی انگاری شراب خوردی مستی.

با غم و قصه ها میسازی زندیگتو تو تنهایی میبازی .مثل شمع داری میسوزی.تو تنهایی چشم به ساعت میدوزی.

خونه ای داری مثه قفس جایی که توش نمیتونی بکشی نفس.

فضای خونه ظلمانیه سقفش آجر عریانیه.جز سیاههی چیزی پیدا نمیشه.بیکسی ازت جدا نمیشه.

خونه ی تنهایی تاریکه اتاقا تنگ و باریکه.هیشکیو نداری باش حرف بزنی تنهایی رفیقه فابریکه.

مرگ خیلی ازت دوره ولی احساس میکنی بهت نزدیکه.مدام تو خونه به مرگ فک میکنی .

میری تو غم خودتو افسرده تر میکنی.دفتر خاطراتتو ورق میزنی میبینی جز غم هیچی نداره.

لباس میپوشیو میری بیرون چون انگاری واست نمونده چاره.آروم راه میری توی خیابون همزو میبینی با زن و بچه هاشون.

دختر پسرا دس تو دست هم دارن با هم میزنن قدم.ولی تو تنها راه میری.اشک توی چشمات جمع میشه کم کم.

عصابت خورد میشه میای خونه واسه گریه کردن داری بهونه.با این چاقو نابود میشه زندگی